Aleksander Weraksa

Ur. | 02.02.1891r. MIŃSK LITEWSKI

Zm. | 16.08.1964r. STRZELIN


Cmentarz Osobowicki, Osobowicka 59, 51-004 Wrocław, Pole 52, nr 154


Aleksander Weraksa powołany został do armii rosyjskiej 25 lipca 1914 r. Po skończeniu szkoły oficerskiej w Pskowie skierowany został na front, gdzie brał udział w walkach niemiecko rosyjskich . Kiedy gen. Dowbor-Muśnicki stworzył I Korpus Polski w Rosji wstąpił w jego szeregi 25.11.1917r. i przydzielony został do tzw. Legii Rycerskiej . W styczniu 1918 dostał się do niewoli bolszewickiej, z której zbiegł wraz z 21 oficerami polskimi. W lutym 1919 wstąpił do 4 Dywizji gen. Lucjana Żeligowskiego. 14.07.1919r. przydzielony został do 40 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich, z którym przeszedł całą wojnę polsko–bolszewicką, jako oficer kompanii, następnie dowódca kompanii i dowódca batalionu. „Od dnia 27 czerwca 1919 bez przerwy w polu z wyjątkiem czasu kiedy przebywał ranny w szpitalu” (płk Wejss d-ca 40p.p., styczeń 1921r.)


Za utrzymanie pozycji, a następnie przeprowadzenie kontrataku mającego znaczenie operacyjne dla całego odcinka frontu w rejonie m. Nowokonstantynów w lutym 1920 r. wnioskowany został do odznaczenia Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Wniosek o odznaczenie zatwierdzili m.in. gen. Władysław Jędrzejewski i gen. Wacław Iwaszkiewicz Rudoszański. Za bohaterską obronę odcinka frontu w lipcu 1920 r. w okolicy m. Pieniaki otrzymał Krzyż Walecznych . Dowódca 40 p.p. pułkownik Henryk Weiss we „Wniosku o przesunięcie w starszeństwie oficera frontowego” z 1921 r. nawiązując do tych wydarzeń napisał „(…)gdzie mimo ciężkiej rany trzymał swoją kompanią odcinek całego pułku odpierając raz po raz ataki przeważających sił nieprzyjacielskich aż do zupełnego jego odparcia”. Podczas całej wojny polsko-bolszewickiej kpt. Weraksa był trzykrotnie ranny.

Wszystkie zawarte informacje pochodzą z materiałów udostępnionych przez Wojskowe Biuro Historyczne w Warszawie i przekazanych pismem nr 3223 dn. 17 lipca 2018 r.